*BLASK CIEMNOŚCI*

W księżycową noc, gdy gwiazdy błyszczą diamentem
I śpiew głuchy sowy rozpościera się echem,
A kwiaty srebrzyste otwierają swe kielichy,
By wchłonąć blask, jak wodę wchłaniają mchy,
Biegnie czarny syn burzy i brat ciemności,
Trwający na wieki w swej samotności.

Z toni świetlistej, gdzieś wśród białych lilii
Czapla, otulona w nastrosone pióra śni,
I od wszelkich złości lasem uchroniona
Naradza się o księżycu wschodzie - ona,
Srebrem odziana i w wolności swej trwająca,
W marzeniach ludzi na wieki wieków żyjąca.

Wśród iskier piorunów biegnie niczym wicher,
A jego spojrzenie potrafi zabić stworzenia liche.
Zatrzymał się nagle i spojrzał - blask dojrzał
Biały. Parsknął groźnie, niczym taran pognał.
Krwistymi oczami zmierzył sierści blask jej
I dumną szyję napiął, rżąc gromnie do niej.

Skąpana w srebrze klacz, niczym płatek róży
Delikatnie kroczyła wśród groźnych gromów burzy.
Spojrzeniem złotym, jak wschód słońca spojrzała na niego
I słodkim głosem zwabiła ogiera potężnego
Do swego świata i do białej toni jeziornej,
By na zawsze był z nią, żył spokojniej.

Gdy księżyc zbladł, a noc słońca blasku ustąpiła,
Świetlista smuga blasku ciemną wody taflę przecięła
I rozproszyła barw tysiące niczym pryzmat,
Których płatki kolorowe po lesie rozwiał wiatr.
W tym wspaniałym bajki świecie, marzeniami stulonym,
Żyją razem i śpiewem swą radość ukazują rozbrzmionym

Alicja Szyc *Szu Szu*